Gina (Kim Basinger) is de moeder van Sylvia (Charlize Theron). Sylvia probeert na haar turbulente jeugd iets te vinden dat ze gemeenschappelijk heeft met haar ouders. De verhalen van Gina en Sylvia lopen net als heden en verleden door elkaar heen om uiteindelijk bij elkaar te komen. The Burning Plain is geschreven door Guillermo Arriaga, die eerder verantwoordelijk was voor de scripts van Amores perros, 21 Grams en Babel.

De zee ligt er bedrieglijk kalm bij in Takua Pa, een kustplaatsje in het zuiden van Thailand. De tsunami trof Takua Pa alweer enkele jaren geleden, maar het is sindsdien steeds 'buiten seizoen' gebleven. Het indringend gefotografeerde, desolate plaatsje (camera: Umpornpol Yugala) is duidelijk een van de hoofdpersonen van de film. De tweede hoofdpersoon arriveert in de vorm van een jonge architect uit Bangkok: Ton (Supphasit Kansen), de enige van zijn bureau die bereid was om zich maanden in het gehucht op te sluiten voor het toezicht op een wederopbouwproject. Hij neemt zijn intrek in een eenvoudig, nagenoeg verlaten hotel. En heel langzaam, heel aarzelend, valt hij voor de gesloten, gevoelige en intelligente eigenaresse van het hotel. Zij is Na (Anchalee Saisoontorn) en de derde hoofdpersoon. Meer had de film er niet nodig. In de fijnzinnig behandelde verdrietige omgeving ontstaat iets moois en breekbaars. Langzaam sluipt er ook geweld en drama in de film. Zo is Na's broer Wit (Dul Yaambunying) te beschadigd om te kunnen accepteren dat zijn zus mogelijk weer geluk kan proeven. Er wordt iets wakker in het getraumatiseerde stadje, maar erg 'wonderful' zijn die krachten niet. Dat die krachten zouden ontwaken, viel in de effectieve muziek van Zai Kuning/Koichi Shimizu te beluisteren. Lieflijkheid is niet hun idioom. De film vertelt zijn ontroerende verhaal met een ingehouden zelfverzekerdheid. Spaarzaam met dialoog en royaal met krachtige beelden.

Gunther Strobbe, 13, woont samen met zijn vader Celle en drie ooms (Breejen, Koen en Lowie) bij zijn grootmoeder. De Strobbes zijn, na een reeks mislukte huwelijken, terug ingetrokken bij hun hoogbejaarde moeder. Het mannengezin leeft er in het smerigste huis van het onooglijke Reetveerdegem onder het motto "God schiep de dag en wij feesten er ons vrolijk doorheen". Elke avond gaat Gunther met zijn vader en ooms naar de lokale kroeg. De komst van tante Rosie en haar dochter Sylvie is een welkome afwisseling in de sleur van zijn uitzichtloze bestaan. Voor Gunther zijn Rosie en Sylvie het bewijs dat er leven bestaat buiten Reetveerdegem.

Documentairemaker Depardon begint zijn La vie moderne, over het dorp in het Centraal Massief waar hij opgroeide, met het landschap zelf; de smalle kronkelige landweggetjes tussen de afgelegen boerderijen, zo gefilmd dat de camera bijna lijkt te zweven. Prachtige, woest schone beelden zijn het, ondersteund door ruisende wind, laag zonlicht en cellomuziek. Dan interviewt hij de boeren, aan de keukentafel, waarbij hij het archaïsche interieur vangt in lang aangehouden vaste shots. Ze zijn oud en stug, maar nooit onvriendelijk of bot. La vie moderne toont hun vergeefse worsteling om een traditie te behouden, en de onherroepelijke intrede van verandering.

Nederlands gesproken.

Mama Moe is een leergierige koe. Er is altijd wel iets nieuws te leren. Hoe je in een boom klimt of hoe je moet fietsen, schommelen of een boomhut bouwen. Haar beste vriend is Kraai. Eigenlijk vindt Kraai het maar vreemd dat Mama Moe niet beseft dat ze een koe is. Ze zou in de wei moeten staan, gras eten en sloom voor zich uit staren. Dat probeert hij haar uit te leggen, maar ze weigert te luisteren. Hij heeft nog nooit zo'n koppige koe meegemaakt. Maar, toegegeven, het is ook erg leuk om met Mama Moe bevriend te zijn, want er is altijd wat te beleven.

Tussen poëet John Keats en zijn buurmeisje Fanny, een eigenzinnige mode-studente, ontstaat een geheime liefde. Wanneer haar moeder en zijn beste vriend hoogte krijgen van deze, in hun ogen, ongepaste relatie, hebben Fanny en John al een onuitwisbare invloed op elkaars bestaan gekregen. Als John ernstig ziek wordt, luidt dit helaas voor de jonge geliefden in plaats van een begin samen een voortijdige einde aan. Bright Star is geschreven en geregisseerd door Oscar-winnares Jane Campion (The Piano).